Wyrok Sądu Rejonowego

I C 1234/23 dnia 15 maja 2023 r.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Rejonowy w Warszawie Wydział X Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Anna Kowalska

Ławnicy: Jan Nowak, Maria Wiśniewska

Protokolant: Piotr Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

przy udziale -

sprawy z powództwa: Jan Kowalski

przeciwko: Firma "XYZ" Sp. z o.o. w Warszawie

o wynagrodzenie za pracę, odprawę pieniężną, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy

I. Zasądza od pozwanego Firma "XYZ" Sp. z o.o. w Warszawie na rzecz powoda Jana Kowalskiego niżej wymienione kwoty:

- tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia do marca 2023 r. kwotę 4500 zł (słownie: cztery tysiące pięćset złotych),

- tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych),

- tytułem odprawy pieniężnej kwotę 1000 zł (słownie: tysiąc złotych),

II. Wyrokowi w punkcie I-szym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

/-/ Jan Nowak /-/ SSR Anna Kowalska /-/ Maria Wiśniewska

I C 1234/23

UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2023 r. do Sądu Rejonowego w Warszawie wpłynął pozew Jana Kowalskiego przeciwko Firma "XYZ" Sp. z o.o. w Warszawie o zapłatę wynagrodzenia za pracę, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, odprawy pieniężnej w kwocie 6000 zł brutto (pozew k. 2).

Pozwana w odpowiedzi na pozew poinformowała, iż zaległości z tytułu wypłaty wynagrodzenia powoda wynoszą 4800 zł netto. Jednocześnie podniosła, iż opóźnienia w wypłacie wynagrodzenia powoda spowodowane zostało trudnościami finansowymi firmy (odpowiedź na pozew k. 5).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Jan Kowalski od 1 stycznia 2022 r. był zatrudniony w Firma "ABC" Sp. z o.o. w Krakowie, a następnie wobec zmiany nazwy i adresu - w Firma "XYZ" Sp. z o.o. w Warszawie. Stosunek pracy powoda ustał 31 marca 2023 r. (świadectwo pracy - akta osobowe).

Z dniem 1 marca 2023 r. pozwana wypowiedziała powodowi umowę o pracę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 31 marca 2023 r. Przyczyną wskazaną w piśmie była redukcja etatów (wypowiedzenie umowy o pracę - akta osobowe).

Na dzień 31 marca 2023 r. pozwana była winna powodowi:

- kwotę 4500 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia do marca 2023 r.,

- kwotę 500 zł z tytułu ekwiwalentu za 10 dni urlopu,

- kwotę 1000 zł z tytułu odprawy pieniężnej.

Dodatkowo powodowi naliczono zasiłek rodzinny w wysokości 200 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 100 zł - co łącznie dawało kwotę 300 zł. W dniu 15 kwietnia 2023 r. powodowi wypłacono kwotę 5000 zł. Do wypłaty pozostała kwota 1000 zł netto (pismo k. 7, odpowiedź na pozew k. 5).

Uznana przez pozwaną kwota 4800 zł netto po przeliczeniu przez biuro rachunkowe równała się kwocie 6000 zł brutto. Powód w ramach tej kwoty domagał się odprawy pieniężnej w kwocie 1000 zł brutto, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 500 zł brutto i części wynagrodzenia za pracę - za okres od stycznia do marca 2023 r. w kwocie 4500 zł brutto (pisma k. 9, protokół rozprawy k. 12).

Sąd oparł ustalony stan faktyczny głównie na dokumentach i twierdzeniach powoda, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Pozwana spółka mimo prawidłowych wezwań nie stawiała się na rozprawę i nie wykonywała zarządzeń Sądu (vide k. 15).

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 84 Kodeksu pracy, pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę.

Pozwana spółka uznała roszczenie powoda w kwocie 4800 zł netto. Mimo wezwania Sądu, pozwana nie złożyła do akt sprawy wykazu należności powoda z rozbiciem: z jakiego tytułu i w jakiej kwocie dana należność.

Powód osobiście zwrócił się o ww. informacje do pozwanej. Pracodawca odmówił udzielenia informacji. Pracodawca na żądanie pracownika, jest obowiązany udostępnić do wglądu dokumenty, na których podstawie zostało obliczone jego wynagrodzenie (art. 85 § 5 k.p.).

Wobec powyższego powód zwrócił się do biura rachunkowego, które określiło, iż kwota 4800 zł netto równa się kwocie 6000 zł brutto. W tym stanie w ramach tej kwoty powód zażądał: odprawy pieniężnej (1000 zł brutto - vide k. 17), ekwiwalentu za urlop (500 zł brutto - vide k. 17) i części wynagrodzenia za pracę - za okres od stycznia do marca 2023 r. (4500 zł brutto - vide k. 17).

W tej sytuacji Sąd uznał za ustalony fakt mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (tytuł i kwoty brutto należności powoda), gdyż wniosek taki wynika z innego faktu (uznanych przez pozwaną kwot i tytułów netto należności powoda) - art. 231 k.p.c.

Sąd generalnie jest związany uznaniem powództwa - jak każdą czynnością dyspozytywną stron (art. 213 § 2 k.p.c.).

W ocenie Sądu Rejonowego uznanie powództwa w sprawie nie było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego ani nie zmierzało do obejścia prawa.

Kłopoty finansowe pozwanej nie mogą usprawiedliwiać opóźnień w wypłacie świadczeń ze stosunku pracy. Wszak wynagrodzenie za pracę (traktowane ogólnie) stanowi podstawę egzystencji pracownika. Zgodnie z ustalonym poglądem ten kto godzi w zasady współżycia społecznego (art. 8 k.p.), nie może powoływać się na to, że naruszyła je wobec niego druga strona stosunku pracy. Trudno zresztą wskazać zasadę współżycia społecznego, którą naruszył powód - upominając się o należne świadczenia.

Do chwili zamknięcia rozprawy uznanie powództwa nie zostało odwołane. Sąd wydaje wyrok biorąc pod uwagę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 316 § 1 k.p.c.).

Skutkiem uznania powództwa było pominięcie postępowania dowodowego w zakresie okoliczności objętych uznaniem oraz wydanie wyroku uwzględniającego powództwo.

Konsekwencją zasądzenia roszczenia uznanego przez pozwaną było zaopatrzenie wyroku rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c.), o czym Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku.

/-/ SSR Anna Kowalska